การค้ำประกันเป็นสัญญาที่บุคคลภายนอกตกลงกับเจ้าหนี้ว่าจะชำระหนี้เมื่อลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ โดยขอบเขตความรับผิดของ ผู้ค้ำประกัน ต้องพิจารณาสัญญาค้ำประกัน มูลหนี้ จำนวนเงินสูงสุดที่ค้ำประกัน และเงื่อนไขตามกฎหมาย ไม่ได้หมายความว่าผู้ค้ำจะต้องรับผิดทุกอย่างที่เจ้าหนี้เรียกร้องโดยอัตโนมัติ

เมื่อ ลูกหนี้ผิดนัดชำระหนี้ เจ้าหนี้อาจเรียกร้องให้ผู้ค้ำประกันรับผิดตามสัญญาค้ำประกันได้ แต่จำนวนและขอบเขตที่ผู้ค้ำต้องรับผิดต้องตรวจสอบจากสัญญาและบทบัญญัติกฎหมายที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะวงเงินที่ค้ำประกัน ดอกเบี้ย ค่าเสียหาย และการบอกกล่าวของเจ้าหนี้ จึงควรตรวจสอบยอดหนี้ก่อนยอมชำระตามจำนวนที่ถูกเรียกร้อง

เมื่อลูกหนี้ผิดนัด เจ้าหนี้มีหน้าที่บอกกล่าวผู้ค้ำประกันตามหลักเกณฑ์ของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 686 หากบอกกล่าวเกิน 60 วัน ผลทางกฎหมายอาจทำให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิดในดอกเบี้ย ค่าสินไหมทดแทน และค่าภาระติดพันอันเป็นอุปกรณ์แห่งหนี้ที่เกิดขึ้นภายหลังช่วงเวลาที่กฎหมายกำหนด แต่ไม่ได้หมายความว่าหนี้ของผู้ค้ำทั้งหมดจะหายไปโดยอัตโนมัติ

เมื่อผู้ค้ำประกันชำระหนี้แทนลูกหนี้แล้ว อาจมีสิทธิ ไล่เบี้ยเรียกเงินคืนจากลูกหนี้ ตามหลักกฎหมายค้ำประกัน โดยควรเก็บหลักฐานการชำระเงิน หนังสือจากเจ้าหนี้ สัญญาค้ำประกัน และรายละเอียดหนี้ไว้ให้ครบ หากลูกหนี้ไม่ยอมคืนเงิน อาจต้องพิจารณาใช้สิทธิเรียกร้องตามกฎหมายต่อไป

หากได้รับ หมายศาลคดีค้ำประกัน ไม่ควรปล่อยผ่าน ควรตรวจสอบสัญญากู้หรือสัญญาหลัก สัญญาค้ำประกัน หนังสือบอกกล่าวการผิดนัด วันที่ได้รับหนังสือ ยอดหนี้ และประวัติการชำระเงิน โดยเฉพาะประเด็นขอบเขตความรับผิดและการบอกกล่าวภายในกำหนดเวลา สามารถนำเอกสารไปปรึกษา ทนายความคดีค้ำประกัน เพื่อประเมินว่ายอดที่เจ้าหนี้ฟ้องเรียกร้องถูกต้องและมีประเด็นต่อสู้คดีหรือไม่ ตัวอย่างคดีของศาลในปัจจุบันยังมีข้อพิพาทเกี่ยวกับผู้ค้ำประกัน การผิดนัด และการบอกกล่าวอย่างต่อเนื่อง