คดีรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 เกี่ยวข้องกับการช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้ด้วยประการใด ซึ่งทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดตามที่กฎหมายกำหนด โดยผู้กระทำต้องมีองค์ประกอบด้านการรับรู้เกี่ยวกับที่มาของทรัพย์ด้วย จึงไม่ใช่เพียงครอบครองของที่เคยถูกขโมยแล้วจะเป็นผู้กระทำผิดฐานรับของโจรทันที

ประเด็นสำคัญของ คดีรับของโจร คือผู้รับทรัพย์รู้หรือไม่ว่าทรัพย์นั้นได้มาจากการกระทำความผิด การซื้อของโดยสุจริตจึงต้องแยกจากกรณีที่ผู้ซื้อรู้อยู่แล้วถึงที่มาของทรัพย์ อย่างไรก็ตาม ศาลอาจพิจารณาพฤติการณ์แวดล้อมประกอบ เช่น ราคาที่ผิดปกติ ที่มาของสินค้า วิธีซื้อขาย และพฤติกรรมของคู่กรณี

การซื้อ ของมือสองราคาถูก ไม่ได้ทำให้เป็นความผิดฐานรับของโจรโดยอัตโนมัติ แต่หากมีข้อสงสัยเกี่ยวกับที่มาของทรัพย์ ควรตรวจสอบหลักฐานการซื้อขาย ตัวตนผู้ขาย หมายเลขเครื่อง เลขตัวถัง หรือเอกสารกรรมสิทธิ์ตามประเภทของทรัพย์ และเก็บหลักฐานการชำระเงินกับข้อความสนทนาไว้ เพื่อแสดงที่มาของการซื้อหากภายหลังเกิดข้อพิพาท

ความผิดฐานรับของโจรมีบทลงโทษตาม มาตรา 357 และกฎหมายกำหนดกรณีที่อัตราโทษสูงขึ้นตามลักษณะของความผิดที่ทำให้ได้ทรัพย์นั้นมาหรือพฤติการณ์ที่กฎหมายระบุ ดังนั้นการประเมินโทษต้องตรวจสอบทั้งที่มาของทรัพย์ การกระทำของผู้รับ และข้อกล่าวหาในคดีนั้นโดยเฉพาะ สำนักงานศาลยุติธรรมมีตัวอย่างการวินิจฉัยที่แยกความผิดฐานรับของโจรออกจากการเป็นตัวการหรือผู้สนับสนุนในการลักทรัพย์ด้วย

หากถูกกล่าวหาใน คดีรับของโจร ควรรวบรวมหลักฐานที่แสดงว่าทรัพย์ได้มาอย่างไร เช่น ใบเสร็จ หลักฐานโอนเงิน ประกาศขายสินค้า ข้อความสนทนากับผู้ขาย เอกสารซื้อขาย พยาน และข้อมูลวันเวลาที่ได้รับทรัพย์ หากได้รับหมายเรียกหรือมีข้อโต้แย้งว่ารู้อยู่แล้วหรือไม่ว่าทรัพย์มาจากการกระทำผิด ควรนำหลักฐานไปปรึกษา ทนายความคดีรับของโจร เพื่อประเมินองค์ประกอบความผิดและแนวทางดำเนินคดี