ความผิดฐานปลอมเอกสารโดยทั่วไปเกี่ยวข้องกับการทำเอกสารปลอมขึ้น หรือการเติม ตัดทอน หรือแก้ไขเอกสารที่แท้จริงในลักษณะที่กฎหมายกำหนด โดยต้องพิจารณาเจตนาและพฤติการณ์ประกอบ ไม่ใช่เพียงพบว่าเอกสารถูกแก้ไขแล้วจะสรุปว่าเป็นความผิดทุกกรณี ความผิดเกี่ยวกับเอกสารถูกบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264 เป็นต้นไป

การปลอมลายมือชื่อของบุคคลอื่นในเอกสารอาจเข้าข่ายความผิดฐานปลอมเอกสารได้ หากองค์ประกอบและเจตนาครบตามที่กฎหมายกำหนด เช่น การนำลายมือชื่อปลอมไปใช้ในสัญญาหรือเอกสารเพื่อให้บุคคลอื่นหลงเชื่อว่าเป็นเอกสารจริง ทั้งนี้ต้องพิจารณาข้อเท็จจริงของแต่ละคดี ตัวอย่างคดีของศาลยุติธรรมก็มีข้อพิพาทเกี่ยวกับการนำเอกสารไปปลอมลายมือชื่อเพื่อทำสัญญาเช่าซื้อ

เป็นประเด็นความผิดที่ต้องแยกพิจารณา ผู้ที่ลงมือทำหรือแก้ไขเอกสารปลอมกับผู้ที่นำเอกสารที่รู้ว่าเป็นเอกสารปลอมไปใช้ อาจมีประเด็นข้อกฎหมายแตกต่างกัน ดังนั้นใน คดีปลอมแปลงเอกสาร ต้องตรวจสอบว่าใครเป็นผู้ทำเอกสาร ใครเป็นผู้ใช้ และแต่ละคนทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเอกสารมากน้อยเพียงใด

อัตราโทษขึ้นอยู่กับประเภทของเอกสารและพฤติการณ์ เช่น ความผิดฐานปลอมเอกสารทั่วไปตามมาตรา 264 แตกต่างจากการปลอมเอกสารราชการตามมาตรา 265 โดยข้อมูลทางวิชาการของสำนักงานศาลยุติธรรมระบุว่า มาตรา 264 มีโทษจำคุกสูงสุด 3 ปี ส่วนมาตรา 265 มีโทษสูงกว่า จึงต้องทราบก่อนว่าเอกสารที่เป็นปัญหาจัดอยู่ในประเภทใด

ควรเก็บเอกสารต้นฉบับ สำเนาเอกสาร ตัวอย่างลายมือชื่อจริง ข้อความสนทนา อีเมล หลักฐานการรับส่งเอกสาร และข้อมูลที่แสดงว่าใครเป็นผู้จัดทำหรือนำเอกสารไปใช้ หากเอกสารเกี่ยวข้องกับสัญญา หนังสือมอบอำนาจ การกู้เงิน หรือธุรกรรมที่มีมูลค่าสูง ควรนำหลักฐานไปปรึกษา ทนายความคดีปลอมแปลงเอกสาร เพื่อประเมินทั้งประเด็นคดีอาญาและสิทธิทางแพ่งที่อาจเกี่ยวข้อง