คดีลักทรัพย์เป็นความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา โดยหลักคือการเอาทรัพย์ของผู้อื่นหรือที่ผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วยไปโดยทุจริต การพิจารณาว่าเข้าข่าย ความผิดฐานลักทรัพย์ หรือไม่ ต้องดูทั้งการครอบครองทรัพย์ เจตนา และพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละคดี

คดีลักทรัพย์ทั่วไปอยู่ภายใต้ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 แต่หากมีพฤติการณ์พิเศษตามที่กฎหมายกำหนด อาจกลายเป็น ลักทรัพย์โดยมีเหตุฉกรรจ์ ตามมาตรา 335 หรือมีบทกฎหมายอื่นเกี่ยวข้อง ทำให้อัตราโทษแตกต่างจากลักทรัพย์ทั่วไป จึงควรตรวจสอบข้อเท็จจริงของคดีเป็นรายกรณี

ประเด็นสำคัญอยู่ที่ลักษณะการครอบครองทรัพย์ โดยคดีลักทรัพย์มุ่งที่การเอาทรัพย์ของผู้อื่นไปโดยทุจริต ขณะที่คดียักยอกทรัพย์โดยทั่วไปเกี่ยวข้องกับกรณีที่ผู้กระทำครอบครองทรัพย์อยู่ก่อนแล้วจึงเบียดบังเอาทรัพย์นั้นไป ความแตกต่างนี้มีผลต่อการกำหนดข้อหาและแนวทางต่อสู้คดี

ผู้ถูกกล่าวหาควรรวบรวมหลักฐานที่แสดงข้อเท็จจริง เช่น กล้องวงจรปิด ข้อความสนทนา เอกสารการซื้อขาย หลักฐานการชำระเงิน พยานบุคคล หรือหลักฐานที่แสดงสิทธิและที่มาของทรัพย์ และควรปรึกษา ทนายความคดีลักทรัพย์ เพื่อพิจารณาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายก่อนให้การในประเด็นสำคัญ

หากสงสัยว่าทรัพย์ถูกบุคคลอื่นเอาไปโดยทุจริต ผู้เสียหายควรเก็บหลักฐานเกี่ยวกับทรัพย์และเหตุการณ์ เช่น ใบเสร็จ ภาพถ่าย หมายเลขเครื่อง กล้องวงจรปิด รายชื่อผู้ที่เกี่ยวข้อง และพยาน ก่อนนำข้อเท็จจริงไปแจ้งต่อเจ้าหน้าที่ ทั้งนี้ข้อหาที่เหมาะสมจะขึ้นอยู่กับพฤติการณ์จริงของแต่ละกรณี