คดีวิ่งราวทรัพย์เป็นความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 336 โดยสาระสำคัญคือการลักทรัพย์ด้วยการ ฉกฉวยเอาซึ่งหน้า เช่น ฉกโทรศัพท์หรือกระชากทรัพย์แล้วหลบหนี ทั้งนี้ต้องพิจารณาพฤติการณ์ของแต่ละคดีประกอบด้วย

ความผิดฐานวิ่งราวทรัพย์มีบทกำหนดโทษทางอาญา และบางกรณีอาจมีเหตุที่ทำให้ได้รับโทษหนักขึ้น เช่น พฤติการณ์หรือผลที่เกิดแก่ผู้เสียหาย ดังนั้นการประเมินโทษต้องดูข้อเท็จจริงและข้อหาที่ถูกกล่าวหาในคดีนั้นโดยเฉพาะ สำนักงานศาลยุติธรรมจัดวิ่งราวทรัพย์ไว้เป็นความผิดตามมาตรา 336 และยังมีความผิดที่เกี่ยวข้องตามมาตรา 336 ทวิด้วย

จุดสำคัญที่ใช้แยกความผิดอยู่ที่ วิธีการเอาทรัพย์และพฤติการณ์ขณะเกิดเหตุ โดยวิ่งราวทรัพย์มีลักษณะฉกฉวยเอาซึ่งหน้า ส่วนกรณีที่มีการใช้กำลังประทุษร้ายหรือขู่เข็ญในลักษณะที่กฎหมายกำหนด อาจต้องพิจารณาว่าเข้าข่ายชิงทรัพย์แทน จึงไม่ควรพิจารณาจากเพียงข้อเท็จจริงว่า “ถูกกระชากทรัพย์” อย่างเดียว

ผู้เสียหายควรรวบรวมหลักฐานที่เกี่ยวข้อง เช่น ภาพจากกล้องวงจรปิด ภาพหรือคลิปเหตุการณ์ ข้อมูลพยาน รายละเอียดทรัพย์สิน ตำหนิรูปพรรณ และหลักฐานแสดงความเป็นเจ้าของ เพื่อนำไปประกอบการแจ้งความและดำเนินคดี โดยวิ่งราวทรัพย์เป็นความผิดอาญาที่เอกชนเป็นผู้เสียหายและสามารถดำเนินคดีกับผู้กระทำความผิดได้ตามกระบวนการกฎหมาย

ทั้งผู้เสียหายและผู้ถูกกล่าวหาสามารถปรึกษา ทนายความคดีวิ่งราวทรัพย์ ได้ตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นคดี โดยเฉพาะเมื่อมีข้อโต้แย้งเรื่องพฤติการณ์ การระบุตัวผู้กระทำ หลักฐานจากกล้องวงจรปิด หรือประเด็นว่าการกระทำนั้นเข้าข่ายวิ่งราวทรัพย์ ลักทรัพย์ หรือความผิดฐานอื่น เพื่อประเมินข้อเท็จจริงและแนวทางดำเนินคดีให้เหมาะสม